
Korporał kościelny to kwadratowa biała lniana szmatka, zwykle o boku około 20 cali, używana podczas Mszy w Kościele katolickim. Umieszcza się go na obrusie ołtarzowym, ale pod kielichem i pateną. Korporał służy do wychwytywania cząstek konsekrowanego chleba i wina, które mogą upaść podczas celebracji Eucharystii. Zgodnie z tradycyjnymi zasadami liturgicznymi korporał nie może być zdobiony haftem i musi być wykonany w całości z czystego białego lnu. Gdy nie jest używany, zwykle składa się go trzykrotnie i chowa do bursy lub etui na korporał. Korporał jest uważany za świętą szmatkę i traktowany z wielką czcią. Najpierw pierze go kapłan, diakon lub subdiakon w samym kościele, w miejscu lub naczyniu specjalnie do tego przeznaczonym, ponieważ został nasączony Ciałem i Krwią Pana. Następnie można go oddać do pralni i traktować jak inną bieliznę.
Korporał to kwadratowa biała lniana szmatka używana w liturgii katolickiej, zwłaszcza podczas celebracji Eucharystii. Umieszcza się go na obrusie ołtarzowym, ale pod kielichem i pateną używanymi podczas Mszy. Nazwa „korporał” pochodzi od łacińskiego słowa „corpus”, oznaczającego „ciało”, co odzwierciedla jego cel w odniesieniu do Ciała Chrystusa.
Korporał pełni kilka ważnych funkcji liturgicznych:
Wychwytuje wszelkie fragmenty konsekrowanej hostii, które mogą upaść podczas Eucharystii
Święte naczynia zawierające Ciało i Krew Chrystusa są zawsze umieszczane na nim
Symbolizuje całun, który owinął ciało Chrystusa w grobie
Korporał jest uważany za świętą szmatkę i traktowany z wielką czcią w tradycji katolickiej. Jego stosowanie podkreśla oddanie Kościoła Eucharystii i staranność, by żadna konsekrowana cząstka nie została zgubiona ani potraktowana niewłaściwie.
Korporał ma zazwyczaj następujące cechy:
Wykonany w całości z czystego białego lnu
Zwykle mierzy około 18-20 cali kwadratowych po rozłożeniu
Zgodnie z tradycyjnymi zasadami nie powinien być zdobiony haftem, choć niektóre mogą mieć wyhaftowany mały krzyż
Po złożeniu tworzy dziewięć równych kwadratów (składany na trzecie części w poziomie i w pionie)
Podczas Mszy katolickiej korporał używa się według określonego protokołu:
Na początku Liturgii Eucharystycznej rozkłada się go i umieszcza na środku ołtarza
Na nim umieszcza się kielich, patenę i cyborium z hostiami
Po Komunii wszelkie widoczne cząstki eucharystyczne pozostałe na korporale są spożywane
Gdy nie jest używany, składa się go w określony sposób (zwykle na trzecie części w obu kierunkach) i przechowuje w bursie lub etui na korporał
Ze względu na swoją świętą naturę korporał wymaga szczególnej troski:
Powinien być dotykany wyłącznie przez duchowieństwo lub specjalnie upoważnionych zakrystianów
Przed praniem przechodzi specjalny proces obmycia, tradycyjnie najpierw przez kapłana, diakona lub subdiakona
Przed zwykłym praniem płucze się go w sakrarium (specjalnym zlewie z odpływem prowadzącym bezpośrednio do ziemi)
Korporału nigdy nie pozostawia się na ołtarzu na stałe — wynosi się go i usuwa w odpowiednich momentach
To szczególne traktowanie odzwierciedla katolicką wiarę, że korporał mógł mieć kontakt z rzeczywistym Ciałem i Krwią Chrystusa podczas Eucharystii.
Korporał jest większy — zwykle mierzy 18 x 18 cali kwadratowych, podczas gdy puryfikator jest mniejszy, zazwyczaj około 12 x 12 cali lub trzy razy szerokość kielicha. Korporał składa się na trzecie części w obu kierunkach, tworząc po rozłożeniu dziewięć równych kwadratów, a puryfikator składa się na trzecie części, tworząc prostokąt.
Obie szmatki mają zazwyczaj haftowane krzyże, ale w różnych miejscach. Korporał ma zwykle jeden krzyż wyhaftowany na środku przodu, a puryfikator ma mały krzyż wyhaftowany na środku.